Tuesday, 16 December 2014

தார்மீகம்..



இவ்வுலகில் வளர்ந்து வந்த சூழலை நிச்சயப்படுத்தும் விதமாய், சிலர் அறியாமல் அடுத்தவர்களைச் சேதம் செய்துவிடுவார்கள். 

மற்றவர்களின் உணர்வுகளைச் சீண்டிப் பார்ப்பதில் அவர்களுக்கு அதிக மகிழ்ச்சி இருக்கும். மற்றவர்கள் பாதிக்கப்படுவார்கள் என்பதை உணராமலே தீண்டிச் செல்வார்களும் உண்டு. எதுவாகினும்,  தாண்டும் தார்மீகம் நமக்குள் வேண்டும். 


சொற்கள் கொண்டு மனதை மரமென அறுத்து செல்பவர்கள், சொற்களைச் சிந்திவிட்டு எடுக்க மறந்துவிட்டேன் என்பவர்கள், சிந்தாத சொற்களால் நம்மை சித்திரவதை செய்பவர்கள், சிந்திவிட்டு மன்னிப்பு கேட்பவர்கள். எதுவாகினும், மன்னிக்கும் தார்மீகம் நமக்குள் வேண்டும்.  


ஒரு சாதாரண மனிதனுக்குள், இத்தகைய தார்மீகம் ஓரிரு நாட்களில் அமைந்துவிடாது. 


பலவீனமானவனின் மனதில், ஒதுக்க முடியாத வலியின் வேதனையில் உழல்வதும் அதன் பிறகு கண்களின் அவசியங்களை நியாயப்படுத்துவதும் நடக்கும். அதன் பிறகே மறக்க முயற்சிப்பான். ஆயினும், என்றாவது ஒரு நாள் சீண்டிய காரியங்கள் மனதில் தோன்றினால், மீண்டும் வடுவை தானே கீறிக் கொள்வான்.


சற்று மனதிடமிருக்கும் மனிதன், இதை விடுத்து வேறு காரியங்களில் நாட்டம் செலுத்துவான். ஆயினும் அவனின் அடிமனதில் வலியின் ரணம் ஆறாமல் புகைந்துக் கொண்டிருக்கும். இன்ன பிற காரியங்களைக் கொண்டு ரணத்தின் மீது மெத்தையிட்டுக் தூங்க முயற்சிப்பான். இவனைவிட, முதலாமவன் மேல் என்பேன். 


தள்ளி நின்று பார்க்கும் ஒருவனால், சற்றேனும் தன்னைத் தீண்டிச் சென்றவற்றைப் புறம் தள்ளமுடியும். அவனே தாண்டும் தார்மீகத்தைத் தைரியமாகக் கையில் ஏந்துபவன். ஆயினும், அவனுள் மன்னிக்கும் தார்மீகம் முளைப்பதில்லை. மீண்டுமாய் சலனம் அடைவான். 


பக்குவப்பட்ட மனதைக் கொண்டிருப்பவன் மட்டுமே தள்ளி நிற்கவும் மன்னிக்கவும் கற்றுக் கொள்கிறான்.  ஆம்...கற்றுக் கொள்கிறான். 


இது ஒரு கலை. கற்றல், வாழ கற்றுக் கொள்ளுதல். எதிர்த்து நீந்துவது அல்ல. சேர்ந்தே கடப்பது. அதனூடே பயணித்து அதையும் தாண்டி கரை ஏறுவது. வாழ்க்கையை மிக நுணுக்கமாக அணுகியவர்களால் இதை எளிதில் புரிந்துக் கொள்ளமுடியும்.  


இதற்கு மனதிடம் தேவையில்லை. அது என்றாவது ஒரு நாள் உடைந்து போகும். 


பக்குவப்பட்ட மனம்தான் தேவை. அது வளைந்துக் கொள்ளும்; உடைந்துவிடாது. வாழ்வில் நம்மை சீண்டுபவை விலக, அதனோடு பயணிக்க எப்போதும் தயாராக இருக்க வேண்டும். 


நானும் அவ்வாறே பயணிக்க தொடங்கியிருக்கிறேன். அரவமற்ற கடற்கரையில் அல்ல. சந்தடிகளின் நடுவே. எல்லாவற்றையும் தீண்டிக் கொண்டே வேறுபட்ட புத்தனாய் வெற்று பாதம் பதிய நடக்க தொடங்குகிறேன். 



4 comments: