Sunday, 1 June 2014

அன்பு





நடக்கும் பாதையில் எத்தனையோ பூக்கள். சில மொட்டுக்களாய், சில அன்று மலர்ந்தவையாய், சில வாடியவையாய், பல சருகுகளாய். மிதிபடாமல் நடக்க முயற்சிப்பதில்லை. அன்பும் அப்படியே.

பார்க்கும் அனைவரிடமும் அது தோன்றுவதில்லை. ஒரு சிலரிடம் அமையும். ஒரிருவரிடம் மட்டுமே அதீதமாய் தோன்றும். அது தகுதி கண்டு வருவதில்லை. சாளரம் திறந்துவுடன் முகம் அறையும் காற்றைப் போல நடந்துவிடும்.

சட்டென்று சாளரம் மூடி காற்று நின்று போகலாம். திறந்தால் காற்று வரும் என்றாலும் திறவாமல் காற்றற்ற வெளியில் நடக்கலாம். அது மனதின் நிலையைப் பொறுத்தது. அப்படியாகும் பொழுதில் நிலைக்கதவு திறந்து வா வெளியே என்று அழைக்கலாம். ஏற்றுக் கொண்டும் நடக்கலாம்.

சாளரங்கள் மட்டுமே வாழ்க்கையல்ல. சட்டமிட்டு காட்டும் சாளரத்தை விட சமவெளி விரித்து ஆகாயம் காட்டும் திறவுகோல் நல்லதே. இப்போது திறவுகோல் என் கையில். திறந்து என் பாதை வகுக்கிறேன். சரிவுகளையும் நிமிர்தலையும் மனதின் மையத்தில் சமன்படுத்துகிறேன். அதில் சிற்றலைகளாய் சலனங்கள். அருகதையற்று போகக்கூடாது என அவை அடங்கக் காத்திருக்கிறேன்.

அன்பின் கூட்டை ஆகாயம் வரை விரித்திருக்கிறேன். மனதை என் புத்தனின் மௌனப் புன்னைகையில் புதைக்கிறேன். இனி மரணம் வரை பாதையில் விலகல்கள் இல்லை. சிற்றலைகள் இல்லை. மணல்வெளி நெருங்கிவிட்டது. மௌனத்தின் திசை நோக்கியதாய் தடங்கள்.

இனி திரும்பல்கள் இல்லை. தடமற்ற வெண்மணல் கண் எதிரே. அதன் முடிவில் நீரின் மிதக்கும் தொடுவானம். அதை நாடி நடக்கிறேன்...

   

2 comments:

  1. // சரிவுகளையும் நிமிர்தலையும் மனதின் மையத்தில் சமன்படுத்துகிறேன்... //

    வாழ்த்துக்கள் சகோதரி...

    ReplyDelete