Monday, 7 April 2014

முடிவுகள்



வெறுமையாய் வலியும் வளமையும் சுமந்து வெறும் வார்த்தைகளால் முழம் போட்டு வாழ்வதே வாழ்க்கை. அதன் பொய்மை அதிகமாய் அச்சுறுத்துகிறது.

வாழ்க்கையின் வழித்தடத்தில் பயணிக்கும் என் கால்கள் சொல்லும் கதைகளுக்கு காரணங்கள் தேவையிருக்கவில்லை. ஆனால் என் மனதிற்கு கண்கள் இருக்கிறது. பார்ப்பவற்றை பகுக்கிறது. குப்பையை கோபுரம் ஏற்றுகிறது. உச்சி கண்ட ஒன்றை குப்பையில் வீசுகிறது.

யோசிக்கும் அறிவையும் மனது உணர்வதில்லை. என்றும் என் பேச்சையும் அது கேட்டதில்லை. சில சமயங்களில் என் மகிழ்வுக்காக சிறுபிள்ளைத்தனமாக நடந்துகொள்கிறது. அதன் போக்கில் என்னை விட்டுவிட என் கால்கள் மறுக்கின்றன.  கால்கள் நிஜம் தொட்டு போகின்றன. பாதையின் தவறுகளும் சரிகளும் அதற்கு தெரியும். அது சுமக்கும் பல்லக்கின் உள் பயணிக்கும் மனதிற்கு என்ன புரியும் என்பதே அதன் கேள்வி.

இரண்டின் முடிவுகளையும் நான் நம்புவதில்லை. வகுக்கப்பட்ட பாதைகள் அனைத்தும் முடிவுகளைத்தான் சுட்டும். நான் முடிவுகளை நம்புவதில்லை. முடிந்தது என்பதாக ஒன்று வாழ்க்கையின் பயணத்தில் கிடையாது. பின்பனியின் பின்னர் இளவேனில் தொடரும். அங்கு கானல்களும் இருக்கும்.

யாதொரு விஷயத்திலும் முடிவு நோக்கி செல்லும் சமயம் எல்லைகள் ஆரம்பித்துவிடும். எல்லைகள் விரிதலை சுருக்கிவிடும். வானம் எல்லையற்றது. அலைபாயும் பார்வைக்குள் கடலை அடக்கமுடியாது. சிந்தனையின் விரிதல் காண முடிவுகளை தேடுதல் கூடாது.

பிரமாதமாய் தோன்றும் ஒன்று மறுநிமிடமே ஒன்றுமற்று போய்விடும். அதற்கு காரணிகளோ விளக்கங்களோ விவாதங்களோ தேவையில்லை.

என் கால் தொட்டும் செல்லும் ஆற்றின் நீர் என்னைப் பிடித்துப்போய் என்னுடனே தங்குவதில்லையே. நானும் தங்கிப் போகும் நிலை மறுத்து விலகி நடக்கிறேன். இன்னும் தூரம் இருக்கிறது. நடந்தேதான் கடக்கவேண்டும்.

ஓடும் அணிலொன்று நின்று என்னை நடக்க சொல்லி வழி விடுகிறது. நடக்கிறேன்....   



No comments:

Post a Comment