Monday, 21 April 2014

உறவு...




நட்போ உறவோ முதலில் மனதின் வாயிற்மணியைதான் அடிக்கிறது. அதன் புரிதலோ மறுத்தலோ எதைக் கொண்டு தீர்மானிக்கப்படுகிறது?...

நடந்துச் செல்லும் பாதையில் சருகுகள் மிதிப்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கும். கவனமின்றி நடக்கிறோம். மண்ணில் விழுந்து கிடக்கும் சிறு பூவொன்று சிரிக்கும் பொழுது நடக்கும் கால்களை நிறுத்தி அதை கையில் ஏற்கிறோம். மனம் அதில் லயித்துப் போகிறது. அந்த நிமிட தீர்மானம்தான் வாழ்க்கையாகிறது.

என் பாதையில் பூக்களே அதிகம். சருகளைக் கூட பூக்களாக்கிப் பார்க்கிறேன். அனைத்தையும் என் வானந்தரத்தில் கொண்டு நட்டு வைக்கிறேன். அவையும் பூக்கின்றன.

உறவுகளின் விளக்கங்களும் அர்த்தங்களும் புரிபடாமல் போகும் சமயங்களில் நானும் பூக்களின் நிற வேறுபாடு குறித்து யோசிக்கிறேன். விரும்பும் காரணிகளும் மறுக்கும் காரணிகளும் துலாபாரமாகிப் போகின்றன.

மனம் நம் அறிவின் செயல்களை எப்போதும் துதிப்பதில்லை. அது தன் போக்கில் கால் கொண்டு நடக்கத் தொடங்குகிறது. அபரீத சந்தோஷங்களும் வலிகளும் அதற்கு மிகவும் பிடித்ததாய் இருக்கிறது. அதைத் தாண்டச் சொல்லும் அறிவின் வரிகள் பூக்களை நிறம் பிரிப்பதில்லை. அதை நான் ஏற்கிறேன்.

ஆந்தையின் கண்ணொன்று என்னையே உற்று நோக்குகிறது. பயம் இல்லை. அக்கணம் நிகழ்வது பகலிலா இரவிலா என்பதை தீர்மானிக்கும் அறிவு என்னுடையது என்னும்போது...

நடக்கிறேன் சருகுகளிடையே பூக்களின் வாசம் தேடிக்கொண்டு...       




4 comments:

  1. /// சருகளைக் கூட பூக்களாக்கிப் பார்க்கிறேன்... ///

    வாழ்த்துக்கள்...

    ReplyDelete
  2. அருமையான கட்டுரை

    ReplyDelete
    Replies
    1. மிக்க நன்றி எழில்...

      Delete