Wednesday, 2 April 2014

சந்தேகத்தின் நிழல்...



தூளி கட்டித் தொங்கும் சந்தேகத்தின் நிழலில் மனங்களின் குடியிருப்பு.  இருளின் நிறம் அங்கே புதைந்திருக்கும். குழிபறித்துக் கொண்டேயிருக்கும் மனதின் முகமூடிகளை.

அடுத்தவரின் செயல்களுக்கு தன்னிலை விளக்கம் கொடுக்கும். மாற்றாய் யோசிக்க தருணம் கொடுக்காது. நின்று சாதிக்கும். இறுதியில் அறையின் மூலை தேடும். வலியறுக்க வழியற்று, வெற்று தடங்களின் மண் தொட்டு திரும்பும்.

அதன் வேர்கள் மிரண்டுப் போய் காடு தேடும். காடு பயங்கரமாய் இருக்கும். சாப்பிட காத்திருக்கும் புலிகளும் நரிகளும் சிவந்த கண்களைக் கொண்டிருக்கும். அங்கும் உடன்படாமல் எங்கும் அலையும். ஏன் என்பதே பிரதான வேள்வியாகும். 

அந்த தீயின் நாக்குகள் நீரின் அணைப்புக்கு ஏங்கும். வேட்டையை தொடங்கிவிட்டு தொடரும் திசை தொலைத்திருக்கும். தன் இனம் தின்னும் கும்பிட்டான் பூச்சியாய் மாறிப்போகும். மனதை மனதே உண்ணும். 

கூடு கட்டியிருந்த கற்பனையின் பிம்பங்களை விலக்கிவிட்டு பார்த்தால் அதன் பிறகு வீடு கட்டத் தொடங்கியிருந்த சந்தேகத்தின் அருவமும் காணாமல் போயிருக்கும். விலகியோடும் எண்ணங்களை இழுத்துவந்து மனதில் புத்தம் காணமுடியும். உலகில் கால் பதித்து குயில்களையும் கழுகுகளையும் ரசிக்க முடியும்.

விலகலின் வாசத்தை உணரமுடியும். மனதின் பிடியிலிருந்து விலகலின் விரல் பிடித்து நெடுஞ்சாலையில் நடக்கலாம். அங்கு சாய்ந்து வளைவு திரும்பும் நெடுதுயர்ந்த பேருந்தின் விழத்துடிக்கும் வினாடிகளை வியப்பாய் பார்க்கலாம். 

சருகுகள் கால் தொட்டு விலகட்டும். நடக்க பயமில்லை. நடக்கிறேன்.     


  

2 comments: