Wednesday, 16 April 2014

விதைகள்...



உலர்வதற்காக கொட்டப்பட்டிருக்கும் நெல்லின் அளவு பறவையின் பசியின் அளவை பொறுத்து மாறும். புசித்தப்பின் அந்த பறவையின் புடைத்த வயிறும் நெல்லின் ருசி அறிந்திருக்கும். ருசி சலிக்கும் வரை நெல்லின் தோல் பறவையால் கொத்தி கிழிக்கப்படும். எல்லாமே மாறும்வரைதான்.

கடக்கும் பாதை முழுவதும் விதைகள் நெல்லாய் தூவப்பட்டிருக்கும். முளைக்கும் என்கிற நம்பிக்கை காற்றில் கலந்திருக்கும். விதைக்கப்படாத ஒன்று முளைக்கும் சாத்தியக்கூறுகளை எப்படி சுமந்திருக்க முடியும்.. விதைக்கப்பட்டதாயிருந்தால் பறவையின் உணவுப்பாதைக்குள் எப்படி செல்ல முடியும்...சந்தோஷங்கள் தூவப்படுபவையே. வலிகள் மட்டுமே விருட்சமாகும் தன்மை உடையவை.  

மகிழச்சியின் விதைகள் வார்த்தைகளிலும் செயலிலும் புதைக்கப்பட்டிருப்பதாய் நம்புகிறோம். அவை தீரும் நேரம் சந்தோஷமும் தீர்ந்துப் போயிருக்கும். ஈரத்தின் பதிவுகள் மிச்சமிருக்கும். அவையும் கூட காய்ந்து போகக்கூடும்.

மகிழ்வின் நிலை நிரந்தமில்லை. அதற்கு வேர்கள் இல்லை. வனம் முழுவதும் கிளைகளாய்ப் பரப்பி வைத்திருக்கும். மனிதர்கள் அதில் தொங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள். அதன் பிடி விலகும் சமயம் துயரம் சூழ்ந்ததாய் அவர்களின் மனது ஆர்ப்பரிக்கும். மறுமுறையும் மகிழ்வின் நிலைக்கு வழிகளைத் தேடியோடும். இவைதான் வாழ்க்கையென்று மனம் நம்பும்.

நெடுதுயர்ந்த மலைகளின் நடுவில் செல்லும் இந்த பாதையும் அதில் பயணமும் என்னுடையது. அப்பொழுதுகளில் வீசும் காற்றில், ஈரத்தின் பிசுபிசுப்பும் உலர்வின் நெருடலும் தென்றலின் வாசமும் இருக்கும். பயணிக்கத்தானே பிறந்திருக்கிறேன். வான் பார்த்து சிரித்து, மழைத்துளிகளுடன் கரைந்து நடக்கிறேன். காலத்தின் பருவங்கள் மாறும். அதன் கால்தடங்களில் என் பாதம் பதிய நடக்கிறேன்.

பசியின் பொருட்டு அழைக்கும் காகத்தின் குரல் என் பின் ஒலிக்கிறது. விலகி நடக்கிறேன். இன்னொருவர் வரக்கூடும் அதன் பசியாற்ற. என் பாதை எனக்கு மட்டுமாய் கிளைகள் விடுத்து வேர்கள் தேடி...     


4 comments: