Thursday, 27 March 2014

பாதைகள்...



பாதை தேடிப் போகும் பயணங்கள் விசித்திரமானவை. தொலைந்துவிட்ட என் முந்தைய பாதைகளும் என்னோடு பயணிக்கத் தலைப்படுகிறது. வானந்திரம் விட்டு விலகும் காற்று வெற்றுச் சாலையில் வந்து நின்று கையசைத்து என் பயணத்தை முடிவு செய்கிறது.

எதனோடும் இயைந்து பயணிக்க விழைவுகள் இல்லை. குறுக்கிடும் தேனீக்களின் ரீங்காரம் ஒதுக்கி நடக்க எத்தனிக்கிறேன். வழி நெடுகிலும் நிலம் நோக்கி அர்ச்சிக்கப்படும் மலர்கள் மரங்களை விதவையாக்கிவிடுவதைக் காண்கிறேன். அவையும் பயணிக்கின்றன ஓடையின் ஓட்டத்துடன் இணைந்து.

மரத்தின் மெல்லிய வண்ணத்துடன் பறவையொன்று கண்ணிமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அது உடல் கொத்தி உயிர் வாழும் இனம். ஆயினும் அதற்கும் பூக்களைப் பிடித்துப் போகிறது.

இரவின் சந்திரன் வெளிச்சத்துடன் பயணிக்கிறான். என் பயணத்தின் அயர்ச்சி பாதையை மூடிவிடுகிறது. குறுஞ்செடிகளுடன் கண் சொருகுகிறேன். எங்கோ ஒளியாய் ஒரு நிர்வாணம் காண்கிறேன். அதன் நிஜங்கள் பழக்கப்படுகிறது. ஊர்ந்துச் செல்லும் எறும்பை தாண்டும் நிதானம் கால்களில்.

பாதையற்ற வழியில் பாதையாய் நான். திரும்பிப் பார்க்கிறேன். முகமற்ற முந்தைய பாதைகளைக் காணவில்லை. விலகலின் விரல் பிடித்து செல்கிறேன். வழியில் வானவில் இல்லை.        


4 comments:

  1. விசித்திரமாகத் தான் இருக்கு...

    ReplyDelete
    Replies
    1. பயணமற்ற பாதைகள் விசித்திரமானவைதான்...நன்றி...

      Delete
  2. இது ஒரு புது பாதையாக தெரிகிறதே.....

    ReplyDelete
    Replies
    1. ஆமாம்...மனதின் ஆச்சரியங்களை தொடராய் எழுத ஆசை...நன்றி......

      Delete